Van boven naar beneden

”En? Wat is het oordeel?” vroeg ik haar nieuwsgierig. Ik lag nog half in een roes, half ontbloot op de massagetafel terwijl ik hoorde hoe ze naar de wastafel liep en haar handen waste. Ik heb me vaker laten masseren, maar een energetische massage had ik tot dan toe nog nooit gehad. Het voelde een beetje alsof ik vreemdging door over te stappen naar een andere masseuse. Op Curaçao ging ik altijd standaard naar de salon van mijn tante. Ik was haar handen gewend en zij mijn lichaam, mijn spieren en zij kende alle knopen in mijn weefsels die aandacht verdiende. Ik zag er tegenop om te switchen, maar ik snakte zo naar een professionele massage dat ik een paar dagen daarvoor via Durf Te Vragen Aruba, aanbevelingen had gevraagd voor massagesalons ”pariba di brug”. Pariba di brug wil zeggen alle wijken die ten oosten van de brug liggen, De brug die Aruba zogezegd in tweeën splitst, ”boven” en ”beneden”.

Ik was super benieuwd naar haar bevindingen. ”Ja, ik kan er inderdaad al wel iets over zeggen”, zei ze, terwijl ze haar handen afdroogde en naar me toeliep. ”Je rug zit inderdaad goed vast. Je bent een blok beton en draagt veel ballast in je schoudergedeelte. En er is nog iets.., je bent niet geaard.” ”Niet geaard?” vroeg ik enigszins geschrokken. Ik wist niet of dat goed of fout was, maar het klonk als iets wat ik maar beter wel kon zijn. ”Nee, je bent niet geaard. Ik heb je net wel weer geaard, maar dat viel niet mee.” Ik tilde mijn hoofd op om haar aan te kunnen kijken. ”Je hebt wel wortels”, zei ze, ”ik zie wortels, maar in plaats van dat ze in de grond schieten, schieten ze naar de zijkant toe. Je wortels gaan niet in de grond.” Ik was met stomheid geslagen. Loop ik hier al 1,5 jaar op dit eiland ontworteld en ontaard rond, whatever that may be. Ik niet geaard? Wat moest ik doen om bij de geaarde club te horen? Ik wilde niet als enige ontaard zijn.. Er schoot van alles door mijn hoofd. ”Loop je vaak genoeg op blote voeten? Schoenen, rubber en beton houden heel veel tegen. Maar maak je geen zorgen, het is iets waar je sterker in kunt worden, met oefeningen bijvoorbeeld”, zei ze, ”je hebt stevigheid in de grond nodig om alles wat erop je afkomt goed af te kunnen voeren zodat alles in je lichaam in stroming blijft. Ik kan voelen dat je nu teveel van anderen op je schouders draagt terwijl het niet van jou is”. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik moest even bijkomen van al deze informatie, maar ik kan ook niet zeggen dat ik niet precies herkende wat ze zei. ”Kleed je maar even aan en neem even de tijd, ik heb een glas water voor je neergezet, het is belangrijk om vandaag goed en veel te drinken ik heb namelijk heel veel afgevoerd. Ik kom zo weer bij je.”

Ik was weer aangekleed en had net mijn laatste slok water op toen ze de massageruimte weer binnenliep. Niet geaard… schoot het weer door mijn hoofd. Ze haalde me uit mijn gedachten, ”Je bent nog niet zolang op het eiland toch?”, vroeg ze, ”je bent met je gezin hierheen gekomen?” ”Ja”, zei ik en ik vertelde haar over onze overtocht van Nederland naar Curaçao en mijn jaar alleen daar met Koekie en dat ik eigenlijk niet hier had willen komen en Curaçao nog altijd mis. ”Ah ja, dat verklaart een hoop” zei ze, ”dan is het niet zo gek dat je wortels hier niet in de grond willen schieten. Maar het is allemaal mindset” zei ze, ”ik zal je een oefening geven om dagelijks thuis te doen zodat je meer zult kunnen aarden.”

De laatste keer dat ik op Curaçao was vorige maand, heb ik met mezelf afgesproken dat het in 2020 tijd wordt dat ik accepteer dat ik daar niet meer woon en dat mijn leven nu eenmaal op Aruba is. Ik woon hier nu anderhalf jaar. Voor Koekie wil ik ons leven hier verder opbouwen. Zij doet het goed hier op Aruba, ze heeft het naar haar zin en we zijn erg tevreden over haar school. Ik heb een super goede baan, we hebben een fijn huis, wonen in een fijne buurt. Voor haar wil ik een plek waar we kunnen settelen. En dus heb ik me voorgenomen om me er echt definitief bij neer te leggen dat mijn leven hier is. Misschien dat ik ooit in de toekomst weer de kans krijg om terug te gaan, maar tot die tijd zal ik mezelf niet meer langer in de weg staan om een leven hier op te bouwen. Als ik niet bouw aan een fundament hier, dan zullen de jaren als verspilling aan me voorbij gaan en dan heb ik zomaar mijn leven on hold gezet.

Tijdens mijn verblijf op Curaçao heb ik nog meer afspraken met mezelf gemaakt. Vooral wat mijn werk betreft. Ik heb het afgelopen half jaar echt keihard gewerkt. Een beetje te hard. Mijn laptop staat 24/7 aan, mijn telefoon ook en dat moet echt anders. Ik kreeg flink op mijn donder van een paar vrienden toen ik op eerste kerstdag op de airport besloot om mijn laptop aan te zetten en door te werken omdat ik toch een paar uur vertraging had. Zonde van de tijd vond ik het. Zij vonden dat de laptop thuis had moeten blijven. Inmiddels ben ik het daar mee eens. Om meer tijd voor mijn gezin en voor mezelf te hebben zal ik mijn werk anders moeten gaan indelen en prioriteiten moeten stellen. Ik wil niet meer in een sneltreinvaart als een kip zonder kop vol gas vooruit. Ik besef heel goed dat dat me op den duur zal opbreken. Mijn werk is heel hectisch en iedere dag sta ik weer voor nieuwe uitdagingen. Ik leer heel veel en dat is fantastisch, maar ik moet ook tijd nemen om weer op te laden zonder me daar schuldig over te voelen. Ook wil ik tijdens mijn vakanties volledig loskoppelen van het werk, meer thuiswerkdagen en vaste onbereikbare uren. Dat is een hele harde intentie voor dit jaar.

Ik heb door mijn 3 korte trips achter elkaar naar Curaçao (nov, dec, feb), veel plussen en minnen tegen elkaar kunnen afzetten. Ik krijg altijd de vraag wat nu het grootste verschil is tussen Curaçao en Aruba. Mensen vragen me vaak hoe het is om op Aruba te wonen in vergelijking met Curaçao. Ik vind dat lastig om te beantwoorden omdat het toch een persoonlijke beleving is en ik toch enigszins bevooroordeeld ben. Ik kan alleen vertellen hoe ik het ervaar vanuit mijn leven hier op Aruba en voorheen op Curaçao. Iedereen weet dat mijn hart op Curaçao ligt, maar dat mijn leven op Aruba is. Ik probeer die 2 zo goed als ik kan met elkaar te verenigen. Mijn vrienden wonen op Curaçao. Ik laad er enorm van op door bij hen te zijn. Mijn geliefde dans scene kizomba is op Curaçao. De dingen waar mijn hart vervuld van raakt zijn een ticket verwijderd. Als ik uit het vliegtuig stap ben ik thuis.

Toen ik in 2008 Aruba voor het eerst bezocht was ik op slag verliefd. In 3 dagen tijd. Aruba was het helemaal. Waar is de liefde van toen gebleven? Het zit in de zonsopgang en in de zonsondergang, in de heldere sterrennachten en de ongerepte natuur, in het heldere zeewater en de goede veganistische keuken die we hier op het eiland hebben. Het zit in de heerlijke wijk waar we wonen. We wonen met veel plezier pariba (boven) de brug. Lekker rustig. Curaçao is drukker, vooral het verkeer slipt dagelijks dicht. Ik kan daar niet zo goed tegen. Ik vind dat de verkeersdrukte op Aruba in vergelijking met Curaçao reuze meevalt. Er zijn wel een aantal wegen (mijn lievelingswegen) op Curaçao de ik bij ieder bezoek moet rijden. Gewoon omdat ze mij rust geven. Seru Lora Weg bijvoorbeeld en Kaya Kent U Zelf, met uitzicht op mijn vaders huis. Kaminda Mitologia is ook een heerlijke weg om overheen te cruisen. Die 3 moet ik zeker rijden als ik daar ben. Sta. Rosaweg, Caracasbaaiweg en Gosieweg zijn wegen om te vermijden. Verschrikkelijk, zeker rond de spits. Op Aruba is er 1 lange weg die langs de kustlijn van Aruba loopt, helemaal van het oosten tot het westen. Route 1 heet die weg en het is 1 van de belangrijkste aders die de verschillende regio’s van Aruba aan elkaar verbindt. De weg gaat van smal naar breed, van hoofdweg naar snelweg, van zandweg naar alles wat daar tussenin zit. Hij neemt je mee vanaf San Nicolas, langs de airport helemaal tot aan de vuurtoren. Een rit van ongeveer 45 minuten als het verkeer meezit. Beide eilanden kennen een kant met prachtige zandstranden en een ruwe zeekant waarbij de golven met grof geweld tegen de scherpe rotsen slaan. Aruba heeft kilometers lange zandstranden die in elkaar overlopen, Curaçao staat meer bekend om haar afgebakende baaien (mijn persoonlijke voorkeur). Ik krijg weleens de vraag welke hotels aan te raden zijn. Weet je, ik heb geen flauw idee. Hotelkamers zijn hier peperduur en je hebt ook verschil in low rise hotels en high rise hotels. Low rise zijn laagbouw hotels met een maximaal aantal verdiepingen en vallen qua prijs vaak net iets voordeliger uit dan de kamers uit de high rise area waar de enorme resorts en hotel complexen staan. Als local een dagje door de hotel area lopen, waan je je een ware toerist in eigen land. Veel Amerikanen. Sowieso wordt er veel Engels gesproken hier op Aruba. San Nicolas heeft voornamelijk Engels sprekende inwoners. Het stadje zelf is een art wijk op zich met haar prachtige muurschilderingen, watertoren en art walks, workshops, handcraft, muziek en een erg local vibe, super chill. Wat ons betreft de beste kant om te wonen ten opzichte van de brug -boven- (de hotels bevinden zich beneden de brug). In San Nicolas vindt je een mengelmoes aan culturen, een versmelting aan diversiteit van de lokale bevolking. Het kan er soms aanvoelen als een ghost town. Winkelpanden zijn verlaten, toch wordt er hard geïnvesteerd in de opbloei van de wijk, vooral op cultureel vlak. Qua feel is het een beetje te vergelijken met Otrobanda of Scharloo op Curaçao.

Ik krijg ook vaak de vraag waar het duurder is om te wonen. I would say Aruba. De kosten voor levensonderhoud liggen hoger, maar daarentegen liggen de salarissen hier gemiddeld ook hoger. Op Curaçao kun je voor 1300 gulden een gezinshuis huren, hier vanaf 2000 gulden en naar boven. Boodschappen zijn duur, dat wordt op beiden eilanden zo ervaren, maar toch vind ik het een voordeel dat Curaçao eigen groenten en fruit verbouwd, Aruba minder. We zijn echt afhankelijk van import wat effect heeft op de prijs.

Iedere ochtend in de auto geniet ik van de zonsopgang vanuit San Nicolas waar Koekie naar school gaat, ook wel bekend als Sunrise City of Chocolate City. Iedere ochtend wordt de zon daar opnieuw geboren. En op hele heldere dagen kun je aan de kustlijn Venezuela zien liggen, dat is een majestueus gezicht. Op dat soort momenten zie ik mijzelf hier voor langere tijd wonen. Ik wil in ieder geval dat Koekie haar basisschool hier kan afronden. Ik denk dat Chaps en ik nu eindelijk in wat rustiger vaarwater zitten, wat werk en inkomen betreft en dat dat op zich al enorm veel rust en adem geeft. We kunnen ons eindelijk het leven veroorloven wat we voor ogen hadden voor onze emigratie. Stabiliteit, comfort en rust. Ik ben heel dankbaar en trots dat we dat in ieder geval hebben weten te bereiken in tegenstelling tot ons leven op Curaçao. Het werkt ook verfrissend om de toeristenpagina’s te lezen op Facebook waarbij met name Amerikaanse toeristen maanden van te voren aftellen en uitkijken naar hun vakanties op Aruba. Dat maakt je blij om hier te wonen. Ik lees vaak verhalen dat ze huilend op het vliegtuig stappen omdat ze hier zo’n geweldige tijd hebben gehad en niet terug naar huis willen. En dat is ook gewoon zo. De hospitality sector doet er alles aan om toeristen hier de tijd van hun leven te geven. Aruba One Happy Island, zoals de slogan luidt.

Het gaat dus goed. Ik ben hard aan het werk. Met mijn missie voor de tienermoeders, maar ook voor mezelf. Door mijn werk en de schrijnende gevallen die ik meemaak hebben we als gezin besloten om baby’s en kindjes die dat nodig hebben af en toe een onbezorgd weekend aan te bieden als pleeggezin/zorggezin. We hebben daar reeds al een dierbare ervaring aan overgehouden toen we korte periode voor een baby’tje hebben mogen zorgen. Het was weer even omschakelen. Het huis moest ingericht worden met baby meubilair en de gebroken nachten waren ook even een ding. Los daarvan was het heerlijk om weer een baby in huis te hebben. Koekie heeft er enorm van genoten. Het viel haar zwaar toen er een forever home werd gevonden voor dit kindje. Het deed mij twijfelen of we er wel goed aan deden om ons op die manier in te zetten voor kinderen die om wat voor reden dan ook niet in hun thuissituatie kunnen verblijven. Vooral als je ziet hoe je eigen kind zich instant hecht en zich in liefde verweeft met zo’n klein baby’tje. Vanuit mijn werk is het afscheid en de plaatsing naar het vervolggezin gelukkig goed begeleid en dat gaf ons ook closure en een gerust gevoel dat de baby goed terecht zou komen. De casussen op mijn werk maken dagelijks duidelijk hoe belangrijk de start van jonge kinderen is wat betreft de hechting met hun ouders. Het is voor mij een drijfveer om me iedere dag in te zetten om een impact te kunnen maken in de levens van de tienermoeders op Aruba en hun kinderen. Hun schoentjes, hun lachjes, hun eerste stapjes. Ik sta er vanaf de zijlijn naast, maar ik voel me bevoorrecht en genoodzaakt om samen met mijn team de tienermoeders een stevige basis te bieden in de vorm van structuur en een veilig leefklimaat zodat zij dat ook weer door kunnen geven aan hun kinderen. Op de tripjes die ik maak naar Curaçao probeer ik ook altijd stichtingen te bezoeken die zich inzetten voor tienermoeders zodat we informatie kunnen uitwisseling en ik nieuwe inspiratie op kan doen.

Ik ben de stappen om beter voor mezelf te zorgen al aan het doorvoeren. Zo probeer ik beter voor lichaam, geest en mijn gezondheid te zorgen door voldoende rust te pakken en los te koppelen van mijn werk wanneer ik dat kan. Van de salon heb ik heerlijk geurende huidverzorgingsproducten die mij ’s ochtends al zo’n boost geven. Ik wil vaker naar het strand en meer rust in mijn hoofd om te kunnen schrijven. Mijn ogen gaan voor het eerst in mijn leven heel hard achteruit. Ik heb nooit problemen gehad met mijn zicht, dus ik heb daar wel zorgen over. Dat is eng. Ik ben nog niet bij een opticien geweest, ik ben een beetje in ontkenning nog. Ik moet ook nog beter werken aan mijn slaap- en eetpatroon. Die zijn niet optimaal. Ook zou ik geen energie meer moeten steken in dead relationships, daar moet ik eerlijk over leren zijn naar mezelf. Wat ik erin stop wil ik ook terug zien, anders heeft het geen zin.

Ik sta voor een paar pittige uitdagingen op mijn werk, maar tegelijkertijd ben ik heel bewust beter voor mezelf aan het zorgen en keihard met mezelf aan de slag. Ik ben inmiddels al meerdere sessies achter de rug bij de masseuse. Ze masseert me, maar drukt niet overmatig hard en toch voel ik het in iedere knoop, in iedere baan. Mijn rug staat in brand van alles wat eruit komt. Ze legt zo mooi uit hoe alles met elkaar in verbinding staat, hoe ik kan leren luisteren naar mijn lijf en hoe ik mijn chakra’s optimaal kan inzetten en benutten ten behoeve van een goede doorstroming. Van boven naar beneden en vice versa. De aarde geeft, geduldig en in overvloed, maar wij zijn druk met andere zaken. Iedere sessie zegt ze weer de juiste dingen tegen me en stelt ze me gerust. De oefeningen probeer ik trouw te volgen en langzaam aan gaat het beter. Ik weet niet hoe ze het allemaal ziet of doet, maar de sessies in combinatie met de werkbegeleiding op mijn werk, maken dat ik steeds meer een betere en vooral stevigere versie van mijzelf wordt. Vooral op het gebied van uitspreken wat ik wel of niet oké vindt en verantwoordelijkheden terugleggen bij degenen bij wie ze horen. Volgens mijn masseuse maak ik zichtbare stappen. Ik ben geen blok beton meer, mijn rug is zachter. Mijn wortels zitten diep in de grond, goed om de aardkern heen. De doorstroom verloopt veel soepeler. Ik ben zo trots op mezelf. Ik doe iedere dag mijn oefeningen en ik probeer echt wortel te schieten hier op Arubaanse bodem en mijn leven hier te manifesteren. Dus als je me vraagt hoe het nu met mij gaat, dan zou ik zeggen dat ik heel hard aan het werk ben. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb een baan die veel van mij vraagt, maar die me uitdaagt en me scherp houdt en die me de beste versie van mijzelf laat worden, die mij plezier brengt en wijsheid en kennis en zelfinzicht. En ik ben aan het helen. Ik ben aan het loslaten, aan het accepteren, aan het wortelen en aan het aarden. Ik ben mijn leven richting aan het geven, mijn gedachten opnieuw aan het ordenen. Ik ben mezelf aan het beschermen, lief aan het hebben en mijn lijf de nodige aandacht en verzorging aan het geven.

Felis Dia Di Hende Muhe, Happy Women”s Day.

As above, so below.

85110228_512432236083451_5559020001354055680_n

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s